Witamy na stronie fanów walki japońską bronią tradycyjną.

Ćwiczymy zarówno według szkół RYUKYU-KOBUDO (okinawskie kobudo, związane z karate), jak i NIHON-KOBUDO (japońskie kobudo wg tradycji samurajskiej).

Treningi odbywają się w środy w godz. 21.00-22.00 na forum 92. Gimnazjum na Ursynowie przy ul. Koncertowej 4 - 50 metrów od wejścia do stacji metro "Ursynów".

Uczestniczą w nich: 

NOWE OSOBY, które są zainteresowane treningami kobudo,

adepci Warszawskiego Centrum Karate www.karate.com.pl   

praktycy Szkoły Samurajów www.battodo.pl 

ZAPISY BEZPOŚREDNIO NA TRENINGACH - na pierwszym treningu jest możliwość pożyczenia broni.

Treningi można rozpocząć w dowolnym stroju sportowym lub tradycyjnym (na bosaka). Po zdobyciu stopnia 6. kyu adept zobowiązany jest ćwiczyć w czarno-białym keikogi na wzór judo czy karate (czarna góra - uwagi i białe spodnie shitabaki).

Zajęcia kobudo prowadzi osobiście hanshi Tomasz Piotrkowicz 8. dan, który uczył się kobudo od takich japońskich ekspertów tej sztuki,  jak:  Takayuki Kubota, Tetsundo Tanabe, Fumio Demura, Hirokazu Kanazawa, Toshishiro Obata i wielu innych. W 2012 r. spędził dwa tygodnie na Okinawie, ćwicząc w Budokan z największymi żyjącymi tam ekspertami kobudo i odwiedzając wszystkie największe szkoły okinawskiego kobudo. Od kilku lat bada sztuki walki z Azji pod kątem walki białą bronią, odwiedzając w tym celu Chiny – w tym słynny klasztor Shaolin, Japonię (Budokan, liczne dojo), Hong Kong, Okinawę i kraje Azji Południowo-Wschodniej. Hanshi rozpoczął systematyczne treningi kobudo po dwudziestu latach praktykowania walki wręcz. Pomimo, że w oryginalnym kobudo z Okinawy nie stosowano kiedyś stopni, w celu usystematyzowania wiedzy na tym polu wprowadzone są obecnie stopnie szkoleniowe kyu i dan, analogicznie do stopni w innych japońskich sztukach walki:

stopnie uczniowskie niższe – 6. – 4. kyu pas biały shiro obi,

stopnie uczniowskie wyższe – 3. – 1. kyu pas brązowy buraun obi,

stopnie mistrzowskie – 1. – 5. dan pas czarny kuro obi.

W Centrum Kobudo Warszawa stosuje się następujący system zdobywania stopni szkoleniowych kyu i mistrzowskich dan:

adept zdobywa stopnie w konkretnej broni, zwykle zaczynając od bojutsu (walka długim kijem). Po otrzymaniu stopnia shodan 1. dan w posługiwaniu się tą bronią otrzymuje też automatycznie stopień 1. dan kobudo. Może on kontynuować praktykę posługiwania się bronią bo, zdobywając kolejne stopnie mistrzowskie, ale drugi dan kobudo otrzyma dopiero po opanowaniu drugiej broni na poziomie shodan. Zdobywając stopień mistrzowski w trzeciej broni jest promowany na sandan (3. dan) kobudo, czwartej broni na 4. dan kobudo i piątej na 5. dan kobudo. 

Na zajęciach kobudo uczymy posługiwania się następującymi broniami:
1. Długi kij BO. Kij to podstawowa i najbardziej naturalna broń człowieka. Służył do podpierania się, noszenia naczyń z wodą i dobytku, zaganiania zwierząt, odpędzania drapieżników oraz polowania. Bo - na Okinawie zwany kon - ma długość około 6 stóp (182 cm) - dokładnie długość sześć shaku - rokushaku bo, jest okragły (najczęściej), kwadratowy, sześcio lub ośmiokątny. Znane są odmiany bo: wiosło sunakake-bo, bardzo długi kij kyushaku-bo (ponad dwa i pół metra długości), sanjaku (krótszy kij poniżej 1 m dlugości). Pochodne tej broni znane z Japonii to: jo – średni kij (długości czterech shaku) – broń związana ze sztukami szermierki mieczem japońskim, ćwiczona też w szkołach jujitsu, aikido i u mistrza karate Takayuki Kubota, a więc i w naszym Klubie; hanbo – pałka drewniana (do trzech shaku długości), tsue – laska, związana naturalnie także z szermierką. Przy czym są szkoły walki laską w kształcie kija ze zgrubieniem, bądź laską z zagiętą rączką w stylu europejskim.

Z kijem związane jest używanie pałki oraz maczugi - broni, która towarzyszy człowiekowi w całej jego historii i do której użycia nawiązują techniki hanbo.  

2.TONFA– prawdopodobnie powstała z rączki do żarna służącego do mielenia ryżu. Inna teoria wywodzi tę pałkę z bocznym trzymaniem od części ekwipunku łodzi rybackich, tak popularnych na Okinawie. Najczęściej używa się pary drewnianych tonf trzymanych po jednej w każdej ręce. Policjanci w wielu krajach stosują pałkę opartą na koncepcji tonfy. Używaja jednak jednej tonfy, dłuższej i wykonanej z twardego tworzywa sztucznego.

 3. KAMA – wywodzi się z sierpa używanego do ścinania trawy, zbóż  i jest jedyną bronią kobudo posiadająca ostrze, którą można wymierzać cięcia. Zwykle rączka jest drewniana a ostrze metalowe, aczkolwiek do treningu używamy dla bezpieczeństwa drewnianych kam, które trzyma się w obu rękach. Odmiana tej broni  z wysp Japonii to kusarigama –  duża kama z ciężarkiem na łańcuchu przymocowanym do rękojeści. W Europie rolnicy juz prawie w ogóle nie używają sierpa, natomiast w Azji w niektórych regionach jest to nadal podstawowe narzędzie farmera, noszone na codzień przez kobiety i mężczyzn (np. na wyspie Bali).

 4. SAI – ta trójzębna broń pochodzi prawdopodobnie od narzędzia do sadzenia ryżu. Spotykana jest pod różnymi nazwami w całej Azji Południowo-Wschodniej. Przypomina sztylet z bocznymi zębami i jest jedyną w pełni metalową bronią Okinawy. Narzędzie oryginalnie nie jest ostre, zadaje się nim uderzenia i pchnięcia, w boczne zęby można złapać ostrze miecza do złamania ostrza włącznie. Analogicznie do kamy czy tonfy ćwiczy się parą sai.  Na Okinawie kobudoka wyposażony był zwykle w trzy sai - jedno służyło do rzucenia np. w stopę napastnika, żeby go unieruchomić. Pochodne tej broni to: manji – z jednym zębem. Pręt z jednym bocznym odgałęzieniem - jutte stosowany był na wyspach japońskich przez samurajów pełniących rolę strażników czy policjantów. Współcześnie policja japońska używa jutte w starciu z yakuza uzbrojonymi w miecze samurajskie. 

5. NUNCHAKU – pochodna cepa, broń spotykana też w Chinach czy Mongolii. Kiedyś cep bojowy znany był i w Europie. Nunchaku zwykle składa się z dwóch kawałków twardego drewna (pałek) połączonych linką lub łańcuchem. Znane są także wersje potrójnego nunchaku sansetsukon. Przekrój pałek jest okrągły lub ośmiokątny. Nunchaku jest w Polsce i w wielu krajach uznane za broń (niebezpieczne narzędzie), stąd w czasie treningu używa się wersji soft. Trenuje się zarówno pojedynczym nunchaku jak i parą trzymaną w obu rękach. W odróżnieniu od opisanych powyżej broni, jeśli chodzi o nunchaku, to na Okinawie nie przetrwały stare formy czyli kata. Trenowane obecnie są w przeważającej mierze kreacjami współczesnych mistrzów kobudo.

Centrum Kobudo Warszawa